Sweet Woodruff - Marzanna  Barwierska

Sweet Woodruff - Marzanna Barwierska

Regular price $3.00 Sale

Sweet Woodruff

People use sweet woodruff for preventing and treating lung, stomach, liver,gallbladder, and urinary disorders. They also use it for heart problems, “blood purification,” “weak veins,” and other circulation problems.

Other uses include treating restlessness, agitation, hysteria, and trouble sleeping (insomnia). Sweet woodruff is sometimes used to relieve nerve pain (neuralgia) and migraine; cause sweating; loosen chest congestion; and increase the flow of urine to relieve water retention.

Some people apply sweet woodruff directly to the affected areas for skin diseases, wounds, vein problems, hemorrhoids, and swelling.

Sweet woodruff has been used to treat disorders of the kidney and liver, uterine cramps and problems of men­o­pause, nervousness, dropsy, varicose veins, poor digestion, and heart ir­regularities, and was added to other medicines to improve their flavor. The bruised leaves, which contain tannins, have been poulticed on cuts and wounds. Sweet woodruff is also used today as a laxative and ­antiarthritic. Research has shown that it kills bacteria and that one of its constituents, ­asperulide, reduces inflammation. Although a tea of the wilted or dried leaves is still used as a gentle tranquilizer, large quantities can cause dizziness and vomiting. The U.S. Food and Drug Administration considers sweet woodruff safe only in alcoholic beverages. (Coumarin, which is the source of its odor and which also occurs in melilot and many other plants, is well known as an anticoagulant. High doses, however, have caused liver damage, testicular atrophy, and cancer in laboratory ­animals.)

 Marzanna Barwierska

Właściwości lecznicze marzanny barwierskiej znane już były w starożytnej Grecji. W medycynie ludowej w wielu krajach stosowano ją przeciw krzywicy, w zapaleniu nerek, oraz jako środek moczopędny.

Hieronymus Bock (1498-1554), Pietro Andrea Gregorio Mattioli, czyli Matthiolus (1501-1577) oraz Adam Lonicer, czyli Lonicerus (1528-1586) opisali marzannę jako silny środek moczopędny, pobudzający miesiączkowanie, oczyszczający śledzionę, nerki i wątrobę. Tabernaemontanus, znany jako Jacob Theodor (1522-1590) zalecał marzannę przy puchlinie wodnej, bolesnym miesiączkowaniu, osłabieniu jelit, krzywicy, osłabieniu kości, atrofii, chorobach śledziony i wątroby.

 Wyciągi z kłączy stosowane są w czasie napadu bólu, w celu osłabienia skurczów, a także między atakami, aby złogi rozpadały się i stopniowo rozpuszczały. Zalecane są również po operacyjnym usunięciu złogów z dróg moczowych w celu zapobiegawczym aby nie tworzyły się nawroty. Wyciągi z kłączy zalecane są pomocniczo w stanach zapalnych nerek, przewodów moczowych i pęcherza na tle bakteryjnym oraz jako środek łagodnie moczopędny. W medycynie ludowej wyciągi stosowane są w zapaleniu jelit, nerek i dróg żółciowych, oraz jako środek zwiększający diurezę.

 Do celów leczniczych i barwierskich była uprawiana na wielką skalę w wielu krajach europejskich, zwłaszcza we Francji, i w Niemczech. W Polsce jest uprawiana na plantacjach zielarskich. Marzanna była używana do barwienia tkanin na kolor czerwony, brązowy i fioletowy.Gdy w XIX nastąpił rozwój chemii naturalne barwniki zostały zastąpione syntetycznymi. Marzanna wówczas straciła swoje znaczenie i została trochę zapomniana.